Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Krótkość żywota - interpretacja

Geneza utworu„Krótkość żywota” to jeden z najbardziej znanych wierszy Daniela Naborowskiego, którego twórczość zalicza się do nurtu XVII-wiecznej poezji metafizycznej. Utwór
Analiza utworu„Krótkość żywota” składa się z ośmiu wersów napisanych wierszem sylabicznym, 13-zgłoskowym. W ostatnich wersach tekstu pojawia się przerzutnia, która wyróżnia koniec wiersza i wprowadza wyraźny akcent dysharmonii.

Na poziomie leksykalnym odnajdujemy słowa, które z jednej strony odnoszą się do czasu i jego wyobrażeń (np. godzina, jutro, koło), z drugiej zaś do zjawisk nietrwałych (np. błysk, punkt). Ponadto występują tu określenia związane z porządkiem życia i śmierci (np. mogiła, kolebka, matka).

Fonetyczna warstwa wiersza obfituje w liczne onomatopeje – szczególnie wyróżnia się tu spółgłoska „s” (błysk, głos), przywodząca na myśl momentalność i
Interpretacja utworu„Krótkość żywota” to wiersz przypominający epitafium – napis nagrobny. Wypowiedź podmiotu lirycznego ma charakter uniwersalny, jest skierowana niejako do każdego człowieka. Mówi się tu o przemijaniu, które wpisuje się w istotę ludzkiej egzystencji. Życie człowieka okazuje się bytem skrajnie nietrwałym, podobnie jak: „dźwięk, cień, dym, wiatr, błysk, głos, punkt”. Ludzka kondycja przypomina sytuację przechodnia, który zjawia się na ziemi jedynie na chwilę. Już sam akt narodzin jest równoznaczny z nieuchronnością śmierci.

Czytaj całość »

Informacje